Erteleyerek neyi hayatında merkeze koyuyorsun ?

 Ertelediğin her şey, aslında hayatında neyi görünmez bir tahtın üzerine koyduğunu fısıldar.

İnsan, yapmadıklarıyla kendini tanımlar. Çünkü eylem cesaret ister; erteleme ise konforun ince bir maskesidir. Sen “sonra” dedikçe, aslında korkunu şimdiye tercih edersin. Ve fark etmeden korku, hayatının merkezine yerleşir. Onu beslersin, ona alan açarsın, onun etrafında dönmeye başlarsın.

Birde şöyle bakalım , Doğa acele etmez, ama her şey tamamlanır.Erteleme, doğanın akışıyla uyumlu değildir; o daha çok zihnin direnişidir. Çünkü Tao’da zaman yoktur—yalnızca an vardır. Ve sen o anı kaçırdığında, aslında yaşamın kendisini ertelersin.

Ertelemek çoğu zaman tembellik değildir.

Ertelemek, yüzleşmek istemediğin bir duygunun kapısını kapatmaktır.

Bir kararın sorumluluğu…

Bir adımın bilinmezliği…

Ya da belki de gerçekten istediğin şeyin büyüklüğü…

Kendine dürüstçe sor:

“Bunu neden şimdi değil de sonra yapıyorum?”

Cevap çoğu zaman şudur:

Çünkü “şimdi” seni dönüştürecek.

Ve insan dönüşümden korkar.

Şimdiye adım attığında, aslında sadece bir işi yapmazsın.

Korkunun tahtını indirir, yerine farkındalığı koyarsın.

Ve o an…

ertelediğin şey değil,

sen değişmeye başlarsın.