21 Mart… Ekinoks ve Nevruz.

Zamanın ikiye bölünmediği,

aksine birbirine dokunduğu o ince eşik.

Ne tamamen gündüz, ne bütünüyle gece…

İkisi de geri çekilir,

ve arada kalan o durulukta

yaşam yeniden nefes alır.

Bugün, sadece bir tarih değil;

doğanın hafızasında kayıtlı bir uyanıştır.

Toprak ısınır, tohum hatırlar,

ve hayat, görünmeyenden görünene doğru yürümeye başlar.

Gözünü dış dünyanın gürültüsünden çek.

Çünkü asıl yolculuk, uzaklara değil,

içindeki uyanışa doğrudur.

Bir yanın ışık, bir yanın gölge.

Biri büyümek ister, diğeri tutmak.

Ama ikisi de sensin.

Ve onları savaşmadan taşıyabildiğin an,

denge başlar.

Bugün, içindeki tohum karanlığa bırakılır.

Bu bir kayboluş değil;

yeniden doğuşun sessiz başlangıcıdır.

Çünkü her filiz, önce toprağın içinde çatlar,

her dönüşüm, görünmeden olgunlaşır.

Nevruz der ki:

“Yeni gün, sadece takvimde değil, sende başlar.”

Ateşler yakılır, eski yükler bırakılır.

Üzerinden atladığın her kıvılcım,

geçmişin ağırlığını geride bırakma niyetidir.

Her adım, kendine biraz daha y